اوایل سپتامبر ۲۰۲۶، OpenAI پیش‌نویسی ۱۶۶صفحه‌ای منتشر کرد که به گفته این شرکت می‌توانست مسئله ناویه-استوکس را حل کند؛ یکی از هفت مسئله هزاره مؤسسه ریاضی کلی که برای هرکدام جایزه‌ای یک‌میلیون‌دلاری تعیین شده است. این پیش‌نویس با Lean نوشته شده؛ زبانی برای اثبات صوری که هر گام منطقی را به‌طور خودکار بررسی می‌کند. OpenAI گفت اثبات بر پایه روش ریاضی‌دانان اسپانیایی، دیه‌گو کوردوبا و لوئیس مارتینس-زوروآ، پیش رفته است.
ریاضی‌دانان از ناهماهنگی می‌گویند
چندین ریاضی‌دان، از جمله گونسالو کائو-لابور از EPFL، پیش‌نویس را بررسی کرده‌اند و می‌گویند استدلال‌های آن با روش کوردوبا-مارتینس-زوروآ همخوانی ندارد. به گفته آن‌ها، شباهت‌ها فقط ظاهری است. مؤسسه ریاضی کلی از زمان انتشار پیش‌نویس مشغول بررسی آن بوده است.
محاسبات عظیم، تأثیر نامشخص
OpenAI برای تولید پیش‌نویس، حدود ۱۰٬۰۰۰ نمونه از مدل را نزدیک به ۸۸ ساعت اجرا کرد و ۱۳۰ میلیارد توکن پردازش کرد. نوآم براون، پژوهشگر، برآورد می‌کند کمتر از ۱۰ درصد نتیجه را می‌توان به ساختار چندعاملی نسبت داد؛ یعنی بخش عمده کار احتمالاً از خود مدل پایه برآمده است. نقش دقیق گروه عامل‌ها همچنان نامشخص است، چون آزمایش‌های نظام‌مند در چنین مقیاسی انجام نشده‌اند.
انتشارهای بعدی با انتقاد روبه‌رو شد
اوایل اکتبر، OpenAI حدود ۴۰۰ نتیجه دیگرِ تولیدشده با هوش مصنوعی را به مجموعه‌ای نامنسجم در GitHub افزود؛ اقدامی که به گفته بسیاری از ریاضی‌دانان، از شأن این حوزه می‌کاهد. سرعت انتشار این آثار، جامعه ریاضی را برای بررسی آن‌ها با دشواری روبه‌رو کرده است.
چرا مهم است
برای خواننده عادی، این ماجرا نشان می‌دهد حتی منابع عظیم هوش مصنوعی هم می‌توانند به کاری منجر شوند که کارشناسان درباره‌اش اختلاف نظر دارند. همچنین روشن می‌کند که اثبات‌های ریاضی تولیدشده با هوش مصنوعی هنوز جای راستی‌آزمایی انسانی را نمی‌گیرند؛ بنابراین مسئله‌ای که برای حل آن جایزه تعیین شده، همچنان حل‌نشده است.
