دست‌کم سه ناشر از پنج ناشر بزرگ آمریکا، یعنی HarperCollins، Simon & Schuster و Hachette، بی‌سروصدا ابزارهای هوش مصنوعی مولد مانند Claude، ChatGPT و Jasper را وارد کارهای روزمره‌شان کرده‌اند. کارکنان می‌گویند از این نرم‌افزارها برای نوشتن متن‌های تبلیغاتی، تهیه پیش‌نویس نامه‌های رد اثر، طراحی جلد و ساخت ویدئوهای بازاریابی استفاده می‌شود. این روند را مدیران ارشد پیش برده‌اند، نه سیاستی عمومی؛ همچنین از بسیاری از کارکنان خواسته‌اند در نقش «پیشگامان هوش مصنوعی» کاربردهای تازه‌ای برای این فناوری پیدا کنند.
کارکنان در عمل با گسترش هوش مصنوعی چه تجربه‌ای دارند؟
کارکنان از نشست‌های ماهانه ایده‌پردازی می‌گویند که در آن به آن‌ها گفته شده نگرانی درباره پیامدهای حقوقی، اخلاقی یا زیست‌محیطی «هزینه انجام کسب‌وکار» است. حتی برخی واحدها برای بهترین ایده‌های استفاده از هوش مصنوعی جایزه نقدی گذاشته‌اند؛ از جمله جایزه ۱۰٬۰۰۰ دلاری Simon & Schuster در مه ۲۰۲۴ که پس از اعتراض‌های داخلی، برنامه آن متوقف شد. کارکنان هر سه انتشارات می‌گویند اکنون متن‌های تبلیغاتی تولیدشده با هوش مصنوعی در Amazon، Goodreads و پشت جلد کتاب‌ها دیده می‌شود و این گمان هم وجود دارد که ویراستاران برای نوشتن ایمیل‌های رد اثر از هوش مصنوعی کمک می‌گیرند. شرکت‌ها می‌گویند این ابزارها فقط برای کارهای اجرایی به کار می‌روند و استفاده تأییدنشده از هوش مصنوعی ممنوع است؛ اما مرز میان استفاده اجرایی و خلاقانه همچنان مبهم مانده است.
این اختلاف برای نویسندگان و خوانندگان چه معنایی دارد؟
کارگزاران ادبی در قراردادها بندهایی برای منع استفاده از هوش مصنوعی می‌گنجانند؛ آن‌ها نگران‌اند ناشران دست‌نوشته‌های منتشرنشده را در اختیار مدل‌های باز قرار دهند، مدل‌هایی که ممکن است متن را با شرکت‌های بیرونیِ ارائه‌دهنده خدمات هوش مصنوعی به اشتراک بگذارند. ناشران بزرگ می‌گویند از هوش مصنوعی‌ای حمایت می‌کنند که به رساندن کتاب‌ها به دست خوانندگان بیشتر کمک کند، اما استفاده از آن برای ارتباط مستقیم با نویسندگان را تأیید نمی‌کنند. این تنش شکافی رو به گسترش را نشان می‌دهد: ناشران بزرگ به‌دنبال افزایش بهره‌وری‌اند، حال آنکه بسیاری از ویراستاران، مسئولان روابط عمومی و کارگزاران معتقدند قضاوت انسانی و شفافیت برای حفظ اعتماد به فرایند نشر ضروری است.
چرا مهم است
برای نویسندگان، استفاده پنهانی از هوش مصنوعی می‌تواند بر شیوه بازاریابی آثارشان و حتی نگارش نامه‌های رد اثر تأثیر بگذارد، بی‌آنکه از آن خبر داشته باشند. برای خوانندگان، متن‌های تبلیغاتی تولیدشده با هوش مصنوعی ممکن است لحن و اصالت توضیحاتی را تغییر دهد که هنگام انتخاب کتاب به آن‌ها اتکا می‌کنند. این اختلاف همچنین نشان می‌دهد روحیه کارکنان آسیب دیده است؛ وضعیتی که ممکن است کیفیت تصمیم‌های ویراستاری در ناشران بزرگ را تحت تأثیر قرار دهد.
