دادگاه ووهان هزینه‌های هوش مصنوعی را در محاسبه غرامت نقض حق نشر لحاظ کرد

شرکتی در اوایل سال ۲۰۲۶ با استفاده از ابزارهای هوش مصنوعی یک درام کوتاه یک‌ساعته ساخت و آن را در پلتفرم‌هایی از جمله وی‌چت منتشر کرد. روز بعد، شرکت دیگری درام را کپی کرد، عنوانش را تغییر داد و در آن آگهی پخش کرد. دادگاهی در ووهان، شرکت تولیدکننده اصلی را مستحق دریافت ۲۰٬۰۰۰ یوان، معادل حدود ۲٬۹۰۰ دلار، دانست.

اهمیت این رأی در آن است که دادگاه هزینه استفاده از هوش مصنوعی را در محاسبه غرامت لحاظ کرد. به گزارش The National Law Review، هزینه مصرف توکن‌ها و مجوز ابزارهای هوش مصنوعی هم در محاسبات گنجانده شد. دادگاه عوامل آشناتری را نیز در نظر گرفت؛ از جمله مدت درام، گستردگی انتشار آن و مدت‌زمانی که نسخه کپی‌شده در دسترس بود.

چرا دادگاه از این درام حمایت کرد؟

دادگاه این اثر را یک اثر دیداری‌ـ‌شنیداریِ برخوردار از حمایت قانونی دانست، چون کارکنان در هر مرحله از تولید تصمیم‌های خلاقانه گرفته بودند. این تصمیم‌ها شامل نوشتن فیلم‌نامه، طراحی پرامپت‌ها، انتخاب محتوای تولیدشده با هوش مصنوعی و تدوین نسخه نهایی بود. از نظر دادگاه، هوش مصنوعی ابزاری در فرایندی با هدایت انسان بود.

این رأی به این معنا نیست که هر اثری که با هوش مصنوعی ساخته می‌شود، مشمول حمایت حق نشر است. مبنای رأی، نقش خلاقانه انسان در همین تولید خاص بود که دادگاه آن را احراز کرد. چین پیش‌تر نیز حق نشر یک تصویر تولیدشده با هوش مصنوعی را به رسمیت شناخته بود؛ دادگاهی در پکن در سال ۲۰۲۳ چنین حکمی صادر کرد.

سازندگان چه مدارکی را نگه دارند؟

دادگاه به سازندگان توصیه کرد مدارکی را که روند تولید پروژه را نشان می‌دهد حفظ کنند؛ از جمله فیلم‌نامه‌ها، پیش‌نویس پرامپت‌ها و فایل‌های پروژه. این مدارک می‌توانند نشان دهند افراد در کجا تصمیم‌های خلاقانه گرفته‌اند و از چه ابزارها و منابعی استفاده شده است.

این رأی همچنین هزینه‌های تولید با هوش مصنوعی را در اختلاف‌های مربوط به حق نشر مهم می‌داند، نه اینکه آن‌ها را جدا از فرایند خلق اثر به حساب آورد. گزارش، فرمول دقیقی درباره تأثیر هزینه توکن‌ها یا مجوزها بر مبلغ نهایی غرامت ارائه نمی‌دهد؛ بنابراین روشن نیست این هزینه‌ها در مقایسه با عوامل دیگر چه وزنی داشته‌اند.